به حرم رسیدند؛ قدم هایی به نیابت شهدا در رنج شیرین و ذوق زده نوجوانان

به گزارش روابط عمومی ستاد هماهنگی کانون های فرهنگی هنری مساجد خراسان شمالی؛ راه مشایه، راه رنج دلنشین  و شیرینی شوق ناگهانی است که توی دل آدم می تپد، به قول "ملیکا علیزاده" نوجوان دانش آموز مسجدی که از بجنورد برای نخستین بار کوله سفر را روی شانه انداخته و سربلند و کم نظیر همراه رفقای خود برای نخستین بار راهی کربلا شده، و حالا با پروانه ای که از پیله دلش رها شده، از لحظات باورنکردنی و وصف ناشدنی اتصال به حسین بن علی (ع) و رویایی ماندگار می گوید:  مگر می شد هم زائر اولی باشم هم با آن قدم های مشایه حسین همراه شوم و هم با دوستانم همسفر باشم ....

این حکایت گروه های کوچک مسجد است که کنار هم  اولین های دقیق و مانای کاروان بزرگ زائران نوجوان اربعین را از بجنورد، مرکز استان خراسان شمالی به سمت کربلای معلی ساختند، قدو قواره های کوچکی که در قلب های بزرگشان گم شده و سر پر شور و رویاهای تازه  را ساخت.

بچه های که گرما و خرابی های میان راه اتوبوس ها، بیماری و کم حوصلگی های گاه و بیگاه، صبرشان را بیشتر کرد و به شوق زیارت امام حسین(ع)، رنج سفر را به جان خریدند.

هر کدام به نیت یک شهید، از "ابراهیم هادی" شهید عزیز سالهای دفاع مقدم و جنگ اول تحمیلی تا "امیر بهادر مایوان"، عزیز شهید ناو دنا در جنگ رمضان، قدم زدند و کوله به دوش حرم مولای شهید  در نجف را به  امام شهید در کربلا پیوند زدند.

پیغامشان، سلام بود و  دوستی؛ موکب داری هم کردند، همراه حسین دوستانِ مهمان نواز ِعراق، سینی های  شربت خنک را تقدیم زائران  می کردند و رزق معنوی به همقدمان خود در مشایه هدیه دادند، تصاویر شهدای مدرسه شجره طیبه را به حرف های دلشان سنجاق کردند و سپردند به انگشت هایی که گرما طاقتشان را برده بود بالا و به عشق حسین قدم می زدند.

موکب حضرت معصومه(س) در عمود 1080 میعادگاهشان شده بود برای امام شهیدشان محفل قرآنی و یادبود و عزاداری گرفتند و در هر سر نیتی خیرخوانه برای افتخار سهیم کردن  سیدعلی شهید  در قدم های اربعینی خود داشتند.

30 مربی پرتلاش،  قدم های بیش از300 نوجهاد  را از مدارس و مساجد و محلات به سوی ظهور و تا اوج  سوق دادند؛ از افتتاحیه در نجف مولا امیرالمومنین(ع) تا اختتامیه در کربلای 72 تن، برای هر لحظه قصه ای روشن با نمایی دوردست ترسیم کردند، شب جمعه ای امام حسینی، هیئتی که در بین الحرمین با شهدا از امام شهید عزیز خود گفتند و دلی سبک کردند و از فراق و دلتنگی بر سر و سینه زدند.

هر کدام دانه شکری با قدم هایشان کاشتند در ادبیات نوجوانانه جذابشان که: امام حسین(ع) مرسی که با تمام سختی ها منو رسوندی به حرمت ....

پایان/