شاعران مسجدی خراسان شمالی در میان برگزیدگان کنگره ملی شعر فاطمی

به گزارش روابط عمومی ستاد هماهنگی کانون های فرهنگی هنری مساجد خراسان شمالی؛«سیدباقر سیدی زاده»، از شاعران جوان استان خراسان شمالی و فعالان  کانون "نسیم رحمت" مسجد امام حسن عسکری(ع)  بجنورد و نیز «کیان کنعانی»، شاعر نوجوان و نوقلم مسجدی از همین مسجد شاعران خراسان شمالی موفق به کسب عنوان  برگزیده در چهاردهمین کنگره ملی شعر فاطمی با عنوان "هجده سال نوری" شدند.

اختتامیه این کنگره که شامگاه جمعه ۱۵ آبان ماه در مصلی شهر سیرجان  تدارک دیده و اجرا شد، با عزاداری و سوگواری دردانه نبی به زبان شعر و ادبیات همراه بود  و از برگزیدگان قدردانی شد.

این اختتامیه که به صورت زنده از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش می شد، تماشاگران شاهد شعر خوانی «کيــــان کنعـــاني»، شاعر نوقلم استان و از بچه هاي  هنرمند مسجد، بود و يک ايران يکي از سروده هايش را در مدح زهراي اطهر خواند.

همچنین سیدی زاده از شاعران و ستایشگران جوان استان است که در طی سالهای اخیر با اقدامات ارزنده برای شعر و ادبیات، نخستین انجمن ادبی مسجدی استان با عنوان "رهان" که مخفف  "روایت هویت ایرانی اسلامی نوین" است  را راه اندازی کرد و چند دوره متوالی نیز مشاعره علوی را به صورت استانی در خراسان شمالی برگزار کرده است .

پایان/

اشعار را شما هم بخوانید: 
 

شاعر برگزیده اول «سیدباقر سیدی‌زاده»:

‌اللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَة وَ اَبیها
اُمّها وَ بَعْلِها وَ بَنیها...

پدرش، میر، مستطاب، جناب
پدر خاک و باد و آتش و آب

صورت روشن صفات خدا
به قلم، جوهر و به روح، لعاب

نفر اول جهان وجود
‌‌شاهد اولین حضور و غیاب

صلوات همیشهٔ ملکوت
اشهد هر مناره و محراب

چاکرش، کوه‌های سربه‌فلک
حاجبش، آسمان پابه‌رکاب

گله و سردمهری‌اش، ایجاز
شیوهٔ مهربانی‌اش، اطناب

داده پیش از همه به خلق، سلام
کرده بیش از تمامِ خلق، ثواب

شوق او می‌رسد به ابر و به گل
شور او می‌رسد به شیخ و به شاب

شاهد حکمت و حماسهٔ اوست
اُحد و بدر و خیبر و احزاب

همه دیدند ‌‌تا علی را دید،
گفت: «طُوبَىٰ لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآب»
‌
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️

مادرش، همدم امین حجاز
اولین بانویی که خواند نماز

تاجر شام و مصر و طائف و نجد
فاتح راه‌های دور و دراز

«طاهره»، «سیده»، «مبارکه» بود
‌نام آن مهربان بنده‌نواز

می‌کشند اسم‌های پاکش را
اُشتران صف‌به‌صف، جهاز جهاز

شیوهٔ مهربانی‌اش، اطناب
گله و سردمهری‌اش، ایجاز

با امین خدا همیشه به لطف
با خدای امین همیشه به راز

دختر بردبار تیرهٔ نور
همسر باوفای قبلهٔ ناز

دامنش، رحل سورهٔ کوثر
خانه‌اش، قبله‌گاه هر اعجاز
‌
با خودش از جهان، نصیب نبرد
کفنی هم نداشت وقت نیاز

آخرش هرچه داشت را بخشید
ماه، بی‌بال می‌کند پرواز
‌‌
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️

همسرش قبله‌گاه و مقصد و راه
نقطهٔ زیر بای بسم‌الله

قبلهٔ کعبه‌زاد اهل شرف
حجّت آشکارِ خواه‌ و نخواه
‌
صبح و ظهر و شب است هم‌نفسش
‌منقبت‌خوانِ شور اوست، سه‌گاه

روز، با نخل، گرم درد دل است
شام، دارد قرار با دل چاه

می‌کنم عاشقانه از سر شوق،
صبح تا شب به آن نگاه، نگاه

در چکاچاک ذوالفقار علی،
می‌شکافد چو نیل، قلب سپاه

کوه‌ بر دوش رفت و... آمد با
کوله‌باری سبک‌تر از پرِ کاه

چه بگویم؟ قصیده هم کمِ اوست
چه بگویم خلاصه و کوتاه؟
‌‌
نام او را همیشه با خورشید
نام او را همیشه با خودِ ماه

می‌نویسم به روی تارک صبح
می‌نویسم به روی تخته‌سیاه
‌
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
‌
و خودش راوی حدیث کساست
آفتاب همیشه‌سبز خداست

مادر میوه‌های باغ فدک
مادر فضه، مادر اسماست

مادری که به کودکش می‌گفت:
حق همسایه‌ها همیشه دعاست

ذکر «اِشبَه اَباکَ یاحَسَن»اش،
بهترین قصهٔ ولایت ماست

مادر بازی و لطافت و مهر
مادر جملهٔ «حسین کجاست؟»

با محبت صدا زد و فرمود:
نوبت شانه‌ کردن موهاست

روی پایش، عروسکی معصوم
توی گهواره کودکی زیباست

بچه‌ها را یکی یکی خواباند
چشم در راه حضرت مولاست

پدر خاک... پشت در... مشتاق...
مادر آب... این طرف... سرپاست
‌
تا ببیند علی دوباره به چشم
نورِ این خانه، حضرت زهراست

 دیگر شاعد برگزیده: «کیان کنعانی»
 

در بین بیت‌ها، به چه خوبی سوا شده‌ست 
بیتی که با نوای «علی» هم‌نوا شده‌ست

آری؛ خوشا به حال کسی که به هر زمان
روی لبش علی‌ست به هر لهجه و زبان

ای شهسوار و فاتحِ خیبرگشا علی!
همچون تو نیست در دل ارض و سما علی!

ای شاه لا‌فتی به دم سرخ ذوالفقار!
فضل تو را چگونه بگویم به روزگار؟

ای آشنای شب‌زدگان! یار بی‌کسان!
دستم به سوی توست در آفاق این خزان

دلگیرم از زمانه‌ی نامردِ بی‌ولی
از ابن ملجمان که چه کردند با علی

تکرار شد فدا شدن حیدری دگر
بنگر که رفت از بر ما رهبری دگر.

ای نائب امام زمان! سایهٔ سرم!
آقا! هنوز رفتن تو نیست باورم

شاعر، نوشت قصهٔ پر ماتم تو را
وقتی که خواند نم‌نم باران، غم تو را

لبریزم از غمی به بلندای آسمان 
از دوری و فراق تو ای مرد جاودان!

سختی، همان نبود تو و بودن من است
اردیبهشت، بی تو همانند بهمن است

شاعر! به اشک و آهِ دلت اقتدا بکن
امشب تمام قافیه‌ها را صدا بکن

رخت سیاه بر تن این شعر می‌کنم
این بغض را برای «امین» شعر می کنم

این شعر تا همیشه عزادار حیدر است
باید گریست... قافیه‌ی شعر «رهبر» است

آقا شبیه جد خودش روسپید شد
آری؛ غریب و تشنه به میدان، شهید شد

هم، چون علی غریب و علی‌وار کشته شد
هم، چون حسین، در دل پیکار کشته شد

اما چه وقت ما ز نفس ایستاده‌ایم؟
ای دشمنان بی‌همه‌کس! ایستاده‌ایم

کی خم شده‌ست قامت‌مان بین این مسیر
کی کم شده‌ست طاقت‌مان بین این مسیر

ای تو امام وعده‌ی صادق! امام من!
بخشیده خون تو نفسی بر قیام من

تاریخ، لحظه‌لحظه به تکرار مانده است
خیبر، به دست حیدر کرّار مانده است

با داغ تو، به جوش بیاییم و با حضور
روشن‌تر از همیشه شود بیرق ظهور

تاریخ! صفحه صفحه خودت را مرور کن
از هرچه غیر شیعهٔ مولا عبور کن 

بنویس از امام زمان، از ولی عصر
از وعده‌ی الهی قدس و شکست حصر

بر فتنه‌های خاروخسی دل نبسته‌ایم
مهدی! به غیر تو به کسی دل نبسته‌ایم

ما ایستاده‌ایم همیشه به پای تو
ما را به اوج قلّه رسانده دعای تو

شمشیر را به لاشهٔ این دیو می‌زنیم
سجّیل را به قلب تل‌آویو می‌زنیم

سوگند می‌خوریم که با تیغ ذوالفقار
نامی ز ‌صهیونیست نماند به روزگار
 

پایان/
‌